Książki historyczne o historii Prus i stare meble stylowe to wszytko znajdziesz w miasteczku na Warmii o nazwie Dobre Miasto
Powrót do indeksu
 

ARCHEOLOGIA

 

Grodzisko "Miggenwald" ponownie odkryte!

W katalogu stanowisk archeologicznych Prus Wschodnich, opracowanym przez Emila Hollacka i wydanym w 1908 roku w Berlinie i Głogowie odnotowane zostały dwa grodziska, położone na zachód od Miggenwald - nieistniejącej już leśniczówki, której bliższa lokalizacja również nie została utrwalona w literaturze. Obiekty te są o tyle frapujące ponieważ nie zostały zarejestrowane w innych publikacjach. Również Hollack nie podał źródła informacji o grodziskach, które wzmiankował, nie ulega zatem wątpliwości, że nie były one znane Johannowi Michaelowi Guise - porucznikowi wojsk pruskich, który w latach 1826-28 zarejestrował lwią część pruskich założeń obronnych. Obiekty te nie zostały odnotowane również w latach 30-tych przez królewieckiego archeologa Hansa Crome, znanego badacza grodzisk.

W ostatnim półwieczu także polscy archeolodzy nie odnaleźli w terenie tych obiektów, mimo tego, że przed kilkunastu laty rejon byłego Miggenwaldu objęty był konserwatorskimi badaniami powierzchniowymi. Być może przyczyną tego był fakt, że okoliczny teren - mocno zalesiony, o bardzo dużych deniwelacjach - jest wyjątkowo trudny do penetracji.

Grodzisko "Miggenwald" - główny gród pruskiej włości Pogezan zlokalizowany został dopiero w marcu 1977 roku przez członka Pruthenii - Stanisława Iwnczenkę.

Podczas listopadowego seminarium Pruthenii w Ornecie, półtora dnia przeznaczyliśmy na zwiedzanie ciekawszych zabytków architektury i sztuki. Odwiedziliśmy również ważniejsze w tym rejonie stanowiska archeologiczne. Jednak najbardziej pasjonujący fragment naszej wyprawy był dopiero przed nami. Po długotrwałym marszu w głąb głuszy leśnej naszym oczom odsłoniło się potężne założenie obronne - Miggenwald.

Gród prezentuje się niezwykle efektownie. Wzniesiony został na wąskim cyplu morenowym, ograniczonym z trzech stron głębokimi jarami o bardzo stromych stokach. Północna część tego założenia dodatków zabezpieczona była w miejscach o mniejszych walorach obronnych suchą fosą i niedużym wałem zaporowym. Od strony południowo-zachodniej majdan grodziska odcięty został od nasady cypla systemem umocnień złożonym z dwóch potężnych wałów, przedzielonych dwiema suchymi, głębokimi fosami. W zachodniej części tego odcinka umocnień wyraźnie czytelny jest wjazd bramny, który najpewniej broniony był jeszcze wieżą strażniczą (jej relikty czytelne są w formie masywnego kopca, który znajduje się w ciągu zewnętrznego pierścienia umocnień).

Powierzchnia majdanu grodu wynosi prawie 21 arów. Podczas inwentaryzacji grodu (pomiary, dokumentacja rysunkowa i fotograficzna), znaleziono na powierzchni majdanu fragmenty ceramiki wczesnośredniowiecznej oraz fragment brzuśca naczynia starszego, najpewniej z wczesnej epoki żelaza. Zabytki trafiły do Muzeum Warmii i Mazur w Olsztynie. Dokumentację fotograficzną i rysunkową zamieszczamy obok.

Brak czasu uniemożliwił nam - niestety - odjęcie próby odnalezienia drugiego z grodzisk wzmiankowanych przez Hollacka, który - notabene - przez pewien okres swego życia, był nauczycielem w pobliskich Młynarach.

Bogdan Radzicki

Powrót

© Towarzystwo Pruthenia